Born to Run ~ Christopher McDougall (2008)

This book is sO beautifully written. Apart from the running stuff(which plays a part in my life at the moment, but I realise that not everyone will find this subject so fascinating) it's crammed full of history, travel stories, biology, psychology, philosophy. And it's often funny too! What more could anyone want from a book? Well, ok, a couple of photos would have been welcome but never mind, half-way through I had a google and managed to produce some images. So the 2nd half of the book was read with some faces to match the characters I was reading about. That was a bit weird really, as it reads like an exciting novel. Discovering that these people actually exist and can be found online, well, it was a bit like being able to step inside your favourite book. Very special. The writer has a style that can best be described as a cross between that of Bruce Chatwin and Simon Winchester. With a wee touch of... John Irving. Yep, Garp or Owen Meany would have felt quite at home in this book I suspect.

I've learned so much whilst reading this book that my head is still spinning with it all. I look at the world differently. Running is the very source of our civilisation. (Ha! Well thEre's a sentence I never thought I'd hear anyone sober say out loud, let alone mE!) People are built to run long distances. We have special ligaments in our necks to keep our heads stable whilst doing so. (Horses and dogs have them too. Apes and pigs don't.) The skills we had to learn during 'runninghunts' (observation, anticipation, planning, empathy, co-operation) form the basis of our culture. Ach I can't summarise it all in 3 sentences, but it is fa-sci-nat-ing stuff! And I haven't even mentioned the scandal (The ScAndal!) of the running shoe industry yet. The fact that all the super-shock-absorbing footwear we all pay silly-money for, actually causes more injury than it prevents.
Chapter 25. Read it and weep.

But these things are mere side issues. The story is essentially about the Tarahumaras in Mexico. A mysterious tribe who run long distances in flapping skirts and sandals, at speeds which the most well-cushioned Nike runners can only dream of . And when they talk long distances they don't mean just measly marathons. No, we're into ultrarunning territory here. 160km. (No, it's not a mistake - 100
miles = 160km. No, really! Running.) They live in a canyon in Mexico which apparantly out-canyons the Grand one in the US. An area where the ruling drugs gangs regularly brutally dispose of police and anyone else they think might interfere with their business there. Few people have ever seen the Tarahumaras run. The writer sets out to find them. After a bloodcurdling journey he succeeds in making contact with some of them and (to cut a long and wonderful story short) the
book builds to a spectacular climax when a race through the mountain paths is organised with the Tarahumaras and a select group of the best (and craziest) ultralopers from the US.

I take all of them with me in my head during my own training routes now. They've become the constantly inspiring voices in my head. I'll never be able to come close to a fraction of their running achievements, but now and then I can share the pure pleasure they get from running. This is a book full of joie de vivre. Surely something everyone can use more of?
++++++++++++++++++++++++
De Geboren Renner.
Vertaald in 2009 door Amy Bais - oorspronkelijke titel: Born to Run.
A Hidden Tribe, Superathletes, and the Greatest Race the World Has
Never Seen.
http://barefootted.com/2009/03/born-to-run-by-christopher-mcdougall.html

Non-fictie. Gaat vooral over hardlopen. Hmm, ik kan bijna horen hoe
de meesten grrlies nu al op de delete knop drukken...

Voor de 3 (2?) die nog lezen, het volgende.
Dit is een absoluut Lees-Of-Ik-Schiet geval!

Het is zO goed geschreven. Behalve hardlopen (waar ik zelf momenteel
mee bezig ben, maar waarvan ik begrijp dat niet iedereen het so
interessant vindt) is het barstens vol met geschiedenis, reisverhalen,
biologie, psychologie, philosophie. En het is ook nog vaak grappig
ook! Wat wil een grrl nog meer? Nou ja, een paar foto's had ik
eigenlijk wel erbij willen hebben, maar niet getreurd, halverwege ben
ik gaan googlen en kon ik wat beelden te voorschijn toveren. De 2e
helft van het boek heb ik dus gelezen met wat koppen erbij van de
karakters waarover ik las. Beetje bizar was dat wel, want het leest
bijna als een spannend roman, en dan te ontdekken dat die mensen echt
zijn en gewoon te vinden zijn op internet - alsof je je favoriete boek
binnen kan wandelen. Heel bijzonder. De schrijver heeft een style
dat op een goed-geslaagde kruising lijkt tussen die van Bruce Chatwin
en Simon Winchester. Met een vleugje... John Irving. Ja, Garp of
Owen Meany had zo mee kunnen rondhuppelen tussen de andere figuren in
dit boek.

Ik heb zo veel geleerd tijdens het lezen, mijn hoofd is er nog vol
van. Ik kijk heel anders naar de wereld. Hardlopen is de bron van
onze beschaving. (Ha, nou dáár is een zin die ik nooit had gedacht om
iemand, laat staan ik zelf, te horen zeggen!) Mensen zijn gebouwd om
lange afstanden hard te lopen, we hebben speciale ligamenten in onze
nekken om onze hoofden stabiel te houden terwijl we dit doen.
(Paarden en honden hebben ze ook, apen en varkens niet.) De
vaardigheden die we leerden tijdens 'hardloopjachten' (observeren,
anticiperen, plannen, inleven, samenwerken) zijn de hoekstenen van
onze civilisatie. Ach, ik kan het allemaal niet samenvatten in 3
zinnen, maar het is echt fa-sci-ne-rend allemaal. En dan heb ik het
nog niet over de schande (SchAnde!) van de hardloopschoen industrie.
Dat die superschokdempende schoenen die wij (hardlopers dan) allemaal
grof geld voor betalen juist meer blessures veroorzaken dan dat ze
voorkomen. Chapter 25. Lees en huiver.

Maar dit zijn bijzaken, het verhaal van het boek gaat over de
Tarahumara's in Mexico. Een mysterieuze stam die lange afstanden
loopt in wapperende rokken en sandalen, op snelheden die de meeste
schokgedempte Nike runners nooit zullen bereiken. En met lange
afstanden hebben we het niet over mieterige marathons. Nee, we
praten nu over ultralopen. 160km. (Ja, u leest het goed - 100
mijl=160km. Hardlopend.) Ze wonen in een kloof in Mexico die
indrukwekkender is dan de Grand Canyon. Een gebied waar de regerende
drugsbendes regelmatig politie (en andere) mensen afslachten. Weinig
mensen hebben de Tarahumara's zien lopen. De schijver gaat naar ze op
zoek. Na een bloedstollende reis lukt het hem om kontakt te maken en
(om een lang en geweldig verhaal kort te maken) het boek bouwt tot een
climax wanneer er een race door de bergen geörganiseerd is met de
Tarahumara's en een selecte groep van de beste (en gekste) ultralopers
van de US.

Ik neem ze tegenwoordig allemaal mee in mijn hoofd tijdens mijn eigen
hardloop routes. Ze zijn inspirerende vrienden geworden. Hun
prestaties zal ik nooit kunnen benaderen, maar ik kan hun puur plezier
in het lopen soms delen. Een boek vol levensvreugde. (En de rest.)
Kunnen we allemaal gebruiken, toch?

elma
die deze titel op de achterkant van haar shirt gaat borduren om te
dragen tijdens de halve marathon in Amsterdam later deze maand. Met
'Read This Book - It Will Change Your (Running) Life' eronder. Een
soort mond-tot-mond reclame maar dan anders...
----
---
Al snel kreeg ik te maken met moord, drugguerrilla's en een eenarmige
man met een kwarkbakje op zijn hoofd.
--
een Willy Wonka wereld van limoengroene poelen en roze kristallen
torens en ondergrondse watervallen
--
Wie wil er tenslotte hartstochtelijker winnen: roofdier of prooi? De
leeuw kan verliezen en de volgende dag opnieuw jagen, maar de antilope
kan maar één vergissing begaan.
--
'Hij ziet eruit als iemand die op een lopende band mt een octopus worstelt'
--
Op het moment dat Juan van de zandweg op het asfalt terechtkwam, boog
hij zijn knieën en verkortte zijn passen, zodat hij alle benodigde
schokdemping creëerde door de op-en-neercompressie van zijn benen.
--
Hoe opgewonden je misschien ook was geworden over de wedstrijd, je zou
er dus nog wel een goed over nadenken of je je leven in handen wilde
geven van een mysteriuze eenling met een valse naam wiens beste
vrienden in grotten woonden en muizen aten, en hem toch wel wat vreemd
vonden.
--
'Ik begin aand deze evenementen altijd met zeer hooggestemde doelen,
alsof ik iets heel bijzonders ga doen. En na een bepaalde punt in de
afbraak van het lichaam worden de doelen naar beneden bijgesteld tot
waar ik nu ben - dat het beste wat ik voor mezelf kan wensen is dat ik
niet overgeef op mijn schoenen.'
--
Elke keer als een kunstvorm zijn passie verliest, als het verzwakt
raakt door intellectuele inteelt en als de belangrijkste beginselen
vervagen tot afgezaagde traditie, verschijnt er op den duur een
radicale groep in de marge die het opblaast en van de grond af aan
opniuew opbouwt. [...] Ze waren arm, werden genegeerd en bevrijd van
alle verwachtingen en remmingen. Ze waren lichaamskunstenaars met het
menselijk uithoudingsvermogen als hun palet.
--
Maar net op het moment dat hij die brug tussen groot potentieel en
verkwist talent leek over te gaan steken, gebeurde er iets heerlijks.
Hij kreeg rugpijn.
--
Veel voet- en knieblessures waar we tegenwoordig last van hebben zijn
eigenlijk het gevolg van het feit dat menen hardlopen op schoenen die
onze voeten in werkelijkheid verzwakken, die ons dwingen overdreven
pronatie toe te passen, en ons knieproblemen geven. Tot 1972, toen de
moderne sportschoen door Nike werd uitgevonden, renden mensen op
schoenen met heel dunne zolen, hadden sterke voeten en kregen veel
minder vaak knieblessures.
--
versleten loopschoenen waarschijnlijk veiliger zijn dan nieuwe. [...]
naarmate schoenen versleten en de schokdempende kussentjes dunner
werden, de loper meer controle over hun voeten kregen.
--
Je voeten in schoenen stoppen is vergelijkbaar met ze in gips zetten
[...] Als ik je been in het gips zet, zie je binnen 6 weken 40 tot 60
% atrofie van de spieren.
--
Elke goed doel begint als een beweging, wordt een handel en eindigt
als een zwendel.
--
Je stopt niet met hardlopen omdat je oud wordt[....] Je wordt oud
omdat je ophoudt met hardlopen.
--
aerobars op hun fiets {eh, dit moet ik dus even opzoeken, wat is een
aerobar ??- ik ken alleen de chocolade versie van Aero...}
--
Als je 's ochtends eerst bladgroente in je maag krijgt, raak je veel
gewicht kwijt {ach ja, zomaar een gratis tip voor je yoyogrrls ;-)}
--
Wij kunnen hardlopen in omstandigheden waarin geen enkel ander dier
dat kan [...] Als een hooglereaar van middelbare leeftijd op een warme
dag langer kan hardlopen dan een hond, moet je je voorstellen wat een
groep gemotiveeerde jager-verzamelaars een oververhitte antilope kan
aandoen.
--
Net als elke ander schone kunst vereist het menselijke duurlopen een
relatie tussen hersens en lichaam waar geen enkel ander schepsel toe
in staat is.
--
Hoe hadden we die sprong gemaakt van basaal overlevingsdenken, zoals
ook andere dieren dat doen, naar waanzinnig gecompliceerde concepten
als logica, humor, deductie, abstracte redenatie en creatieve
fantasie? [...] vaag idee dat de kunst van het volgen van sporen van
dieren de bron van de wetenschap zou kunnen zijn
++++++++

Ghost Children ~ Sue Townsend (1997)

Typical Townsend easy reading. Short fast sentences. Clearly sketched characters. Story of a man who revisits the woman who aborted their baby (which he had wanted to keep) 17 years earlier. Intertwined with a young hopeless couple with a (battered) baby and another on the way. And a Staffordshire Bull Terrier. Ok, I'll admit, it was the blurred dog photo on the front that first drew me to the book. Good 'in between' sort of read.

We Need to Talk about Kevin ~ Lionel Shriver

For the first 100 pages there weren't enough corners on the page to turn down all the bits I wanted to mark as memorable/recognisable/quotable. She basically just writes down all the reasons I've ever voiced for not having children plus a lot of the arguments I would also agree with for actually overcoming these reasons and having them anyway. And the rest of the book just makes me glad I only ever got as far as the nOt having them bit! I cringed my way through much of the book, thinking, Oh this could have been me, mother of a horribly logical serial killer. But it wasn't all horrific recognition (always a bit of a cheap way to enjoy a book really...) She writes frighteningly well. So sharp and accurate. I've heard her style described as cold and calculating. Fine by me, I'd rather have her 'calculatingly' accurate prose than a lot of the sloppy emoting and cliché spouting which so often counts as 'literary thrilling' these days. Like Grunberg's 'Tirza', this book, which for me was good enough as a burbling and withering description of 'family life' which I never wanted to finish, turned tail at the end with a shocking twist. I'm seldom good at seeing such things coming as I don't look for them in books I'm enjoying just for the writing. And as in a perfect short story, once the end is revealed it is of course, inevitable that it should be so. The clues were all there. I'm still in a state of mild shock at how good this book was. She's a female American version of Arnon Grunberg (and from me there is no higher praise.) I've heard that she's a bit of a one-trick-pony, and that her other books are not nearly as good as this one. I may well try one and see if I agree with this but for the moment I'm happy to let her stay up on a pedastal with an inscription on it reading 'Elma's best read of 2009 so far'.

The Comforters ~ Muriel Spark (1957)

Ik weet dat Femia momenteel op reis is en leest waarschijnlijk niet
mee, maar tijdens het lezen moest ik wel af en toe aan haar denken.
Dit is een boek dat zij zou kunnen waarderen geloof ik. 'Brilliantly
original and fascinating' zei Evelyn Waugh in de blurb. En jawel, ik
spreek hem deze keer zeker niet tegen. Een verhaal dat op eerst
gezicht een wel heel erg ordinaire thriller dreigt te zijn maar de
oplettende lezer ziet gauw genoeg dat er meer bij komt kijken. Veel
meer... het ontvouwt zich tot een heus Post Modern roman (nee, ik weet
ook niet precies wat dat inhoudt, maar toch zou ik zweren dat dit er
zo een is!). De schrijfster reflecteert steeds over het proces van
het schrijven, maar op zo'n subtiel manier (een van de karakters hoort
stemmen die het boek dicteert...) dat de lezer het eerst niet
doorheeft. Wat komt eerst - de stemmen of de gebeurtenissen? Wat is
een schrijver anders dan een karakter in een boek dat iemand anders
aan het schrijven is? (Huh?)

Een boek waarbij het hoe belangrijker is dan het wat, en daarom geef
ik het de ere(bij)titel, Een Femiaboek.

elma
--
her brain was like a Guy Fawkes night, ideas cracking off in all
directions, dark idiot-figures jumping round a fiery junk-heap in the
centre.
--
Parents learn a lot from their children about coping with life. It is
possible for parents to be corrupted or improved by their children.
--
he doesn't say much though he talks a lot.
--
Mrs Hogg had sought in vain for an effectual garment to harness her
tremendous and increasing bosom. She spent more money than she could
afford in the effort; it was like damming up the sea.
--
He reclined as in a hammock of his thoughts, shifting gently back and
forth over the past day
--
Is the world a lunatic asylum then? Are we all courteous maniacs
discreetly making allowances for everyone else's derangement?
++++++++

What I Loved ~ Siri Hustvedt (2003)

Deze schrijfster ken ik als 'de vrouw van' Paul Auster. Ik had nog
nooit wat van haar gelezen en moet toegeven dat mijn verwachtingen
niet erg hoog waren. (Ach ja, jullie kennen mij al, echt Americaans
orienteerd ben ik meestal niet.) Dus was ik meer dan aangenaam
verrast om te ontdekken dat ik met dit boek beland was in een echt
ouderwets gewEldig goed geschreven boeiend verhaal. Je kent het wel,
zo'n boek waar je naar verlangt tijdens de momenten dat je niet kunt
lezen. Zo'n boek is dit dus. Een verhaal van een vriendschap tussen
een kunstenaar en een kunst historicus.
Van de blurb: 'Part family novel, part psychological thriller [...] a
beautifully written exploration of love, loss, and betrayal, and a
man's attempt to make sense of the world and go on living.' Ik heb
ontzettend genoten en ga zeker meer van haar lezen.

elma
--
She sometimes irritated and exasperated me, but she never bored me.
--
It marks the moment when a meandering conversation between 2 men took
an irrevocable turn toward friendship
--
By including a viewer's shadow in each canvas, Bill called attention
to the space between the viewer and the painting where the real action
of all painting takes place - a picture becomes itself in the moment
of being seen. But the space the viewer occupies also belongs to the
painter. The viewer stands in the painter's position
---
inside the toddler I felt a strange, tumultuous, and solitary core -
an immense inner sanctum where a good part of his life took place.
--
nagging is the strategy of the powerless and there's nothing mysterious about it
--
Her restraint gave her an aura that was almost inanimate, as if by
some supernatural fluke she were a painting of herself made centuries
before she was born.
--
(Ik heb nog meer ezelsoren gemaakt maar heb nu geen zin om ze allemaal
over te typen. Veel gaan over kunst.)
++++++++

Waiting ~ Ha Jin (1999)

>> Meer over
>> Yates -geschreven in de tijd dat hij een vergeten schrijver was:
>> http://bostonreview.net/BR24.5/onan.html
>>
>> Hilde
----
En wat heeft dit met bovenstaande titel te maken vragen jullie grrlies
nu natuurlijk...
Nou, het zit zo, ik las net het gesprek tussen Trude en Hilde terwijl
ik wachtte op inspiratie te beginnen met het schrijven van de mail
over het gewEldige boek dat een tijdje op mijn buro geduldig lag te
wachten tot ik hem weer in handen zou nemen om de citaten eruit te
halen. Ik klikte ook op de link en begon met lezen. Een lang erg
enthusiast verhaal (die ik nog moet uitlezen) waarin het volgende
staat:
---
he wrote about the mundane sadness of domestic life in language that
rarely if ever draws attention to itself. There's nothing fussy or
pretentious about his style. If anything, his work could be called
simple or traditional,
---
Ha! Dit kan ik dus mooi gebruiken om mijn mail over Waiting in te
leiden! Want als er iemand hierover kan schrijven is het Ha Jin wel.
'Mundane sadness of domestic life' - nou, dit boek is een soort
overtreffende trap van... eh... geijkte dagelijks verdriet? Ojee, en
nu denken jullie natuurlijk dat het een depressieve rotboek is... en
ok, ik heb inderdaad niet gelachen tijdens het lezen. Maar dat hoeft
uiteraard niet. Ik heb wel de puurheid van de taal en de strakke
lijnen van het verhaal regelmatig bewonderd. En het einde is zo...
perfect gewoon! Zo'n eind die ik eigenlijk al aan had moeten zien
komen maar dat dan niet deed, want het was eigenlijk best subtiel.
Maar onvermijdelijk. Als een perfect geschreven kort verhaal waar
iedere onderdeel belangrijk is voor het geheel zit dit roman in
elkaar. De karakters voeren de boventoon - de plot is ondergeschikt,
en wat plot er wel is, is eentje die volledig gestuurd is door de
karakters. En hun omstandigheden dan, want het leven in China kent
regels de strengheid waarvan wij ons amper kunnen voorstellen. Ach,
ik ratel hier door en jullie weten nog niet eens 'waar het over gaat'
natuurlijk! Ok, heel kort dan. Doctor in de Chinese Leger heeft een
vrouw in zijn thuis dorp die hij een keer in het jaar ziet want hij
werkt in de grote stad. Hun huwelijk was geregeld en hij houdt niet
van haar. Hij heeft een vrouw in de stad die hij veel voor voelt maar
voordat hij iets met haar kan beginnen moet hij scheiden. Iedere jaar
probeert hij dat te regelen maar iedere jaar stelt hij het weer uit.
Uiteindelijk - nou ja, ik vertel het niet verder natuurlijk want dat
zou alles verklappen.
De style/thema van wachten deed me soms denken aan Remains of the Day
van Kazuaguro (spelling?)
Ik had zin om 'iets over China' te lezen wegens actualiteit gehaalte
de laatste tijd. Ik heb een heel gelukkige keus gemaakt. Oja, voor
de mensen die dat interessant vinden, dit boek heeft ook de
Pen/Faulkner award gehad en was een Pulitzer Prize finalist.

elma
die ineens verbaast ziet dat ze helemaal geen ezelsoren heeft gemaakt!
Dus geen citaten. Geen bewaarbare zinnen. Heel knap dus, om een
boek te schrijven dat ik enorm bewonder, zonder enige
'mooischrijverij'!

The Eagle has Landed ~ Jack Higgins (1975)

Ben ik de enige grrl die deze tekst klaar in concepten heeft staan in
haar mobieltje om als sms te sturen als ze ergens aan iemand moet
melden dat ze veilig aan is gekomen op een afgesproken plek? Nee
toch? Dat doet toch iedereen? Nee? Nou ja, ikke wel dus. Maar hoe
bekend deze kreet ook is, ik wist eigenlijk niet precies waar het
vandaan kwam en waar het over ging. Dus toen ik het boek tegenkwam
ergens (Lepelenberg?) heb ik het meegenomen om te lezen. In de kader
van 'Ken uw (thriller) klassiekers'. Het verhaal gaat over een poging
door de Duitsers om in 1943 Churchill te ontvoeren. Tja, erg
'thrilling' vond ik het eigenlijk niet, we weten inmiddels dat het hun
niet gelukt is toch! Maar ach, het is aardig geschreven (voor een
thriller dan, niet echt mijn genre, zei ze hautaine ;-o), ik kwam er
wel doorheen, al zal het nooit een lees-of-ik-schiet aanbeveling
worden van mijn kant. In het begin had ik moeite om mijn aandacht
erbij te houden, veel te veel militaire intrigue en machts manipulatie
op hoog niveau. Maar toen een Ierse karakter het verhaal binnenkwam
begon het voor mij meer te leven. Het verhaal van het verleden van de
vrouwelijke spion, een oude vrouw die de Britten haatte wegens haar
jeugd als Afrikaanse Boer was ook best interessant. Volgens Higgins
is minstens 50% van zijn verhaal historische feit. Hij laat het aan
de lezer over welke delen waar zijn en welke hij zelf verzonnen heeft
om het verhaal meer menselijke kleur te geven.

elma
die gisteren van _heel_ dichtbij geen adelaar maar wel een vrij grote
roofvogel zag die midden in een Friese dorp zijn middag maaltijd net
had gevangen - toen hij opsteeg fladderde de vleugels van zijn lunch
nog zwakjes tussen zijn klauwen...