New start...

Having abandoned this blog for years I've decided to revive it, if for nothing else than to make a note of every book I read as I seem to have lost a lot.  It'll be handy in the future if I'm not sure if I've read something or not then I can look in here and use the search function to find the title. 

So, here's the latest pile to be tidied back onto shelves or disposed of:


Dat Weet je Niet ~ Jens Christian Grondahl (2010)
Read (partly) on the free train day during Boekenweek 2016

De zomer hou je ook niet tegen ~ Dimitri Verhulst (2015)
Boekenweekgeschenk 2015 (where's this year's gone...?)

N-W ~ Zadie Smith (2012)
They were incorporated.  An advert for themselves.  Let me show you round this advert for myself.

The Night Circus ~ Erin Morgenstern (2012)
Modern fairy tale.  Reminded me of something Crimson Petal and the White meets Angela Carter?
Very readable anyway.

Friends, Lovers, Chocolate ~ Alexander McCall Smith (2005)
An Isabel Dalhousie novel.  As readable and forgettable as the couple of Scotland Street books of his I've read.  The literary equivalent of a decent scone. 

The Woman who stole my life ~ Marian Keyes (2014)
she does that thing of having her sleeves too long, in a little-girl-lost way, which makes me itch to smack her.

smacky rage

Room ~ Emma Donaghue (2010)

Decided to make a 'project' of reading this book. As it's about a woman and her son who are locked up in a room for years I thought it would be appropriate to read it whilst shut up in a room myself for the duration. So at midnight yesterday I retreated to the 'utilities' room (with toilet behind another door and a sink) with a kettle, teapot, cheese and marmite sandwiches, tomatoes, grapes and some cheesey biscuits. Had a couple of big cushions to sleep on too as I thought it more authentic to at least spend one night there instead of starting reading in the morning. Read till about 1.30 and then had a bit of a restless night with strange dreams and broken sleep (the cushions weren't so comfortable).

Woke up at about 8 and read further. Ate and read and dozed by intervals throughout the day, emerging at 17.15 with just enough time to have a cycle round the grounds before dark for some much needed fresh air.

So, what did I think of the book then?
Well, after all the hype I'd expected much more. I remember being very impressed by 'Hood' and enjoying 'Slammerkin'. This book was heralded as brilliant but I'm afraid it didn't do much for me. It's basically a tale of mother-love told by a 5 year old. I don't find 5 year olds particularly interesting. At one point near the beginning he was giving a detailed account of a children's TV programme and I thought I was going to die of boredom if he didn't stop soon. It was like someone telling their dreams but then even duller.

However the idea that he doesn't know that there's a world outside the room was an interesting one and that part was well done. And during the rescue bit it was fairly exciting - I was terrified that it wasn't going to work and the relief when it did was tremendous. (But looking back, didn't it all go just tOO easily to be quite believable...?) Imagine my surprise when, before the half way mark they were OUT of Room! (And I was still in mine.) I felt a bit 'cheated' somehow. I wanted to know more about how they managed to live in there and the rest of the book was all about how they got on afterwards. As far as I'm concerned the book could have stopped after the escape. The psychobabble of the rest was predictable and (to me) not in the least interesting. I read it because I kept hoping it would go somewhere but there wAs no more story. I'm also not sure what the mother being adopted herself added to the story.

Verdict? Don't believe the hype, this is not a 'necessary' book. Emma Donaghue can of course write, but this isn't one of her best.
----
I watch God's face falling slow slow, even orangier and the clouds are all colors, then after there's streaks and dark coming up so bit-at-a-time I don't see it till it's done.
--
'It's not a rule, just a convention.'
'What's a - ?'
'A silly habit everybody has.'
--
They're her book club but I don't know why because they're not reading books. She forgot to cancel them so they all came at 3.30 with plates of cakes and stuff.
+++++

[BB] The Boy Who Loved Anne Frank ~ Ellen Feldman (2005)

Na het overlijden van Miep Gies dacht ik aan dit boek dat in mijn
nog-te-lezen stapels schuilt sinds ik het mee naar huis heb genomen
van de laatste Grote Boekenbeurs in Utrecht. Vlot geschreven 'wat
als' verhaal over het mogelijk leven van de 'Peter van Daan' uit de
dagboeken, als hij de oorlog overleefd had. Hij is van plan om zijn
hele verleden ver achter hem te laten en een nieuwe leven in de US te
beginnen. Dat lukt hem aardig, totdat het dagboek een bestseller
wordt. Fascinerend verhaal over (van de blurb): "the power of
stories, the meaning of history and the possiblity of coming to terms
with an unbearable burden of memory". Een aanrader. Ik heb ook ineens
zin om het Anne Frank huis weer te bezoeken. Ben daar laatst geweest
bijna precies 20 jaar geleden met mijn vader. Hij was hier op bezoek
kort na de dood van mijn moeder en wilde graag daarnaartoe want hij
had (uiteraard) ooit het boek gelezen. (Hey, ik heb mijn gewoonte om
boeken 'na-te-reizen' niet van een vreemde misschien...)

elma
--
I felt the familiar flash of panic. The house would not be there. In
its place would be smoking ruins.
--
they hustle their children off to sleep, certain they will be there
the next morning.
--
his voice now was elaborately casual.
--
we were so sure we had a future, we were beginning to build a past
--
I could not help glancing around me, though there was nothing illegal
about leaving a book for some bored commuter or curious traveler to
pick up. (ha, eentje voor de bookcrossers! ;-)
--
obscenely full shopping carts.
--
Though I did not understand the words, something in me responded to
the inconsolable cadence, but what soul does not keen to a minor-key
dirge?
--
[she] had announced[...] that the rabbit had died. The words were a
code but I understood them immediately. Every husband [in America]
knew what they meant. I wondered if any of them[...] found it
peculiar that we used the language of death to announce the coming of
life. (heeft iemand anders ooit van dit gehoord? Een rare manier
voor een vrouw om te vertellen dat ze zwanger is. Ik ken het helemaal
niet, maar dan spreek ik ook geen vloeiend Americanese...)
--
An ordinary, garden-variety tattoo, like millions of others. At least
there had been millions of others at one time. These days there were
fewer of them around [...] The fact that others had died with theirs
did not mean I had to live with mine.
--
a cat who had been trained to walk across a stage, and knock over a
saucer of milk, and do any numbr of nifty tricks on command. (Huh?
een kat die je wat kan leren? nee toch?!)
--
"I believe that the worldwide acclaim given her story cannot be
explained unless we recognize in it our wish to forget the gas
chambers and our effort to do so by glorifying the ability to react
into an extremely private, gentle, sensitive world, and there to cling
as much as possible to what have been one's usual daily attitudes and
activities, although surrounded by a mailstrom apt to engulf one at
any moment." (uit 'The Ignored Lesson of Anne Frank' by Bruno
Bettelheim)
--
But he had kept her momory alive. He had burnished it until it shone
like a beacon, or, some were beginning to say, a klieg light blinding
people to the bloodier truths of the past.
+++++

Altijd Verder ~ Dolf Jansen (2007)

Dit mailtje schreef ik voor de boekgrrls op 26 Feb. Op 11 maart ging ik naar een voorstelling gebaseerd op het boek.
Van de blurb: Een mooi levensverhaal op hardloopschoenen.
Dolf schrijft zoals hij praat: lekker vlot en in spreektaal. Daardoor
leest het boek lekker weg.
---
gelukkig las ik de blurb niet eerst, want dit klinkt inderdaad niet
bepaald als iets dat een beetje leeskeurig grrlie vrijwillig zou
willen lezen. Maar in het praktijk viel het erg mee. Ach ja, zijn
moeder is Iers - Ieren kunnen meestal aardig schrijven. Ook
Nederlands-talige Ieren blijkbaar. En iedereen die een passie voor
iets heeft en dat over kan brengen heeft zeker iets te vertellen.
Ik ga niet veel meer over dit boek vertellen want ik verwacht niet dat
veel grrlies bijster geïnteresseerd zijn, maar ik heb er meestal van
genoten. (Af en toe wordt hij wel heel erg sentimenteel over zijn
bloedjes van kinderen, maar ach, ik kon het net aan dan.) Ik kan het
in ieder geval aanraden als kado voor hardlopende vriend(inn)en. (Maar
het is geen leesofikschiet aanbeveling, zoals deze
bijvoorbeeld...http://elmasbooks.blogspot.com/2009/10/born-to-run-christopher-mcdougall-2008.html)
Oja, er is ook een voorstelling gebaseerd op dit boek - speellijst kan
je hier vinden - http://www.dolfjansen.com/

En nu even kijken welke citaten ik hieronder wil bewaren...

elma
---
Mooi moment, altijd, net voor de start, alles is gedaan, alles is
voorbij, alles moet nog beginnen.
--
Lopen, om het lopen, om het voortbewegen, omdat dat is hoe de mens
zich ooit voortbewoog. Zo is de mens gebouwd, so heeft de mens zich
ontwikkeld, zo kwam de mens nog eens ergens.
--
zag ik de Coolsingel, hoorde ik de menigte - een geluid [...] als een
warme welverdiende vocale douche
--
grappen (humor, satire, wat u maar wilt) geen schade doen. Dat satire
er zelfs voor kan zorgen dat je het ergens over hebt, dat humor zelfs
can overbrengen wat je ergens van vindt, waar je aan twijfelt, waar je
kwaad over bent, waar je bang voor bent, wat je bezighoudt.
--
Veel mensen maakten zich druk om dat glijden, om die even wat koude
tenen, om de sneeuw die in hun gezicht prikt, en, nu al, om de modder
in het halletje straks, om het tapijt dat wellicht vies of nat wordt,
om... Er is zoveel om je druk over te maken, als je er maar oog voor
hebt.
Ik niet, ik hol, vlieg, ren erlangs, nergens last van, alleen oog voor
de sneeuw en de echt gladde stukken en... eigenlijk gaat het erg
lekker, zolang je je tempo vasthoudt en geen rare bochten maakt.
--
Zo'n foetus houding, dat lijkt me wel wat, liggend onder de douche.
Eens kijken of dat lukt... En 's kijken of het dan, na 10 minuten
warmwaterherstel, ook nog gaat lukken weer op te staan [...] Het is
een spannend leven, dat van een marathonloper.
(ha! zo lag ik ook in de douche na Urk/Zwolle, nog rechtop staan was
te veel gevraagd - herkenning is altijd zo heerlijk! ;-)
--
er wordt te veel bijgeconsumeerd
--
ik weet in de VS nog niet helemaal zeker wanneer mensen begrijpen dat
ik overwegend heel erg grappig ben
--
Ik heb zelfs nog steeds het plan om een keer de Afsluitdijk te lopen
in plaats van een normale premarathon 32 kilometertraining.
--
(en dan aan het einde citeert hij 'een andere prachtige vrouw' over de
marathon - hij noemt haar niet bij naam maar het zal waarschijnlijk
Paula Radcliffe zijn, of een of andere snelle Kenyaanse ofzo):
It is like life itself. There are good moments and tough moments;
you've got to enjoy the good parts and survive the bad parts. Along
the way, you learn about yourself and how you respond to pressure and
difficulty. you can't know for certain how you will be until you are
faced with the questions. At the toughtest moments in the marathon,
you have to concentrate on staying in the present. Literally, to think
about putting one foot in front of the other.
+++++++++

Vriend van Verdienste ~ Thomas Rosenboom (1985)

Zo, wat een boek! Spannend letterlijk tot het laatste pagina. Raar
eigenlijk, want het is 'gebaseerd op een waargebeurde moordzaak, die
zich in 1961 in Baarn heeft afgespeeld' dus weet je dat er iemand
doodgaat, maar toch is het bijna bloedstollend soms. Ik heb maar de
vaagste kennis van wat er feitelijk gebeurd is in 1961 maar ik geloof
dat Rosenboom de ontknoping op een briljante manier een draai geeft en
dat het niet 'zo' is gegaan. Maar behalve de knap opgevoerde spanning
is het boek ook op veel andere manieren heel goed in elkaar gezet.
Een van de jongens in het verhaal heeft een tamme kraai. Er is
uitvoerig beschreven hoe hij dat beest gevangen houdt en leert om hem
te accepteren als baas. Later wordt hij zelf gevangen gehouden en de
parallelen zijn schrijnend. Ook de klasse verschillen zijn erg
duidelijk in beeld gebracht. De karakters in het verhaal zijn (kort
samengevat) Boefje 1, Boefje 2, Lullo 1 en Lullo 2 (Met dank aan
Jiskafet). En dan is er natuurlijk de tijdsbeeld. (En toch, en toch,
het verhaal heeft ook iets tijdeloos - zou morgen bij wijs van spreken
ook weer kunnen gebeuren ergens...) De tieners (de oudste is 19)
dragen stropdassen. Iets te drinken meenemen voor een feest hield
niet automatisch in dat het alcoholisch was. Fa-sci-ne-rend allemaal.
Als afsluiter laat ik me binnenkort langs Het Huis Waar het Allemaal
Gebeurd Is brengen. Kan ik lekker griezelen terwijl ik naar het
torentje kijk waar Boef 1 een maandlang in zijn eigen stank opgesloten
zat, terwijl zijn tamme kraai af en toe op bezoek kwam via het
raampje. (Ik kan inmiddels geen kraai meer zien zonder te
huiveren...)
--
het torentje met de puntmuts op tekende zich vrijelijk af tegen de
uitdovende, gele lucht.
--
Weet je nog, Dorien, dat ik vroeger altijd van moeder op je rug moest
gaan zitten als je de vloer wreef? Volgens haar werd er dan beter
geboend, met meer kracht, en ik vond het natuurlijk prachtig.
--
een bos van oude herfstschade en wildgroei
--
Alle ontbinding eindigde ten slotte in de helderheid van een schoon skeletje
--
daar werd de dag uitgevlagd met stroken hemelsblauw en geel
--
Niet in staat hem als oorzaak van de honger te zien zou hij hem van
lieverlede vanzelf gaan waarderen als de brenger van het voedsel.
(Stockholm syndroom in een notendop?)
--
terwijl hij zijn hand op zijn schouder lei
('lei'? Is dit een ouderwets/ongebruikelijke versie van 'legde'?)
--
Het is vreemd om te bedenken dat deze overweging van verdediging nog
steeds[...] bepalend is voor de draaiing van welteltrappen
+++++++++

Born to Run ~ Christopher McDougall (2008)

This book is sO beautifully written. Apart from the running stuff(which plays a part in my life at the moment, but I realise that not everyone will find this subject so fascinating) it's crammed full of history, travel stories, biology, psychology, philosophy. And it's often funny too! What more could anyone want from a book? Well, ok, a couple of photos would have been welcome but never mind, half-way through I had a google and managed to produce some images. So the 2nd half of the book was read with some faces to match the characters I was reading about. That was a bit weird really, as it reads like an exciting novel. Discovering that these people actually exist and can be found online, well, it was a bit like being able to step inside your favourite book. Very special. The writer has a style that can best be described as a cross between that of Bruce Chatwin and Simon Winchester. With a wee touch of... John Irving. Yep, Garp or Owen Meany would have felt quite at home in this book I suspect.

I've learned so much whilst reading this book that my head is still spinning with it all. I look at the world differently. Running is the very source of our civilisation. (Ha! Well thEre's a sentence I never thought I'd hear anyone sober say out loud, let alone mE!) People are built to run long distances. We have special ligaments in our necks to keep our heads stable whilst doing so. (Horses and dogs have them too. Apes and pigs don't.) The skills we had to learn during 'runninghunts' (observation, anticipation, planning, empathy, co-operation) form the basis of our culture. Ach I can't summarise it all in 3 sentences, but it is fa-sci-nat-ing stuff! And I haven't even mentioned the scandal (The ScAndal!) of the running shoe industry yet. The fact that all the super-shock-absorbing footwear we all pay silly-money for, actually causes more injury than it prevents.
Chapter 25. Read it and weep.

But these things are mere side issues. The story is essentially about the Tarahumaras in Mexico. A mysterious tribe who run long distances in flapping skirts and sandals, at speeds which the most well-cushioned Nike runners can only dream of . And when they talk long distances they don't mean just measly marathons. No, we're into ultrarunning territory here. 160km. (No, it's not a mistake - 100
miles = 160km. No, really! Running.) They live in a canyon in Mexico which apparantly out-canyons the Grand one in the US. An area where the ruling drugs gangs regularly brutally dispose of police and anyone else they think might interfere with their business there. Few people have ever seen the Tarahumaras run. The writer sets out to find them. After a bloodcurdling journey he succeeds in making contact with some of them and (to cut a long and wonderful story short) the
book builds to a spectacular climax when a race through the mountain paths is organised with the Tarahumaras and a select group of the best (and craziest) ultralopers from the US.

I take all of them with me in my head during my own training routes now. They've become the constantly inspiring voices in my head. I'll never be able to come close to a fraction of their running achievements, but now and then I can share the pure pleasure they get from running. This is a book full of joie de vivre. Surely something everyone can use more of?
++++++++++++++++++++++++
De Geboren Renner.
Vertaald in 2009 door Amy Bais - oorspronkelijke titel: Born to Run.
A Hidden Tribe, Superathletes, and the Greatest Race the World Has
Never Seen.
http://barefootted.com/2009/03/born-to-run-by-christopher-mcdougall.html

Non-fictie. Gaat vooral over hardlopen. Hmm, ik kan bijna horen hoe
de meesten grrlies nu al op de delete knop drukken...

Voor de 3 (2?) die nog lezen, het volgende.
Dit is een absoluut Lees-Of-Ik-Schiet geval!

Het is zO goed geschreven. Behalve hardlopen (waar ik zelf momenteel
mee bezig ben, maar waarvan ik begrijp dat niet iedereen het so
interessant vindt) is het barstens vol met geschiedenis, reisverhalen,
biologie, psychologie, philosophie. En het is ook nog vaak grappig
ook! Wat wil een grrl nog meer? Nou ja, een paar foto's had ik
eigenlijk wel erbij willen hebben, maar niet getreurd, halverwege ben
ik gaan googlen en kon ik wat beelden te voorschijn toveren. De 2e
helft van het boek heb ik dus gelezen met wat koppen erbij van de
karakters waarover ik las. Beetje bizar was dat wel, want het leest
bijna als een spannend roman, en dan te ontdekken dat die mensen echt
zijn en gewoon te vinden zijn op internet - alsof je je favoriete boek
binnen kan wandelen. Heel bijzonder. De schrijver heeft een style
dat op een goed-geslaagde kruising lijkt tussen die van Bruce Chatwin
en Simon Winchester. Met een vleugje... John Irving. Ja, Garp of
Owen Meany had zo mee kunnen rondhuppelen tussen de andere figuren in
dit boek.

Ik heb zo veel geleerd tijdens het lezen, mijn hoofd is er nog vol
van. Ik kijk heel anders naar de wereld. Hardlopen is de bron van
onze beschaving. (Ha, nou dáár is een zin die ik nooit had gedacht om
iemand, laat staan ik zelf, te horen zeggen!) Mensen zijn gebouwd om
lange afstanden hard te lopen, we hebben speciale ligamenten in onze
nekken om onze hoofden stabiel te houden terwijl we dit doen.
(Paarden en honden hebben ze ook, apen en varkens niet.) De
vaardigheden die we leerden tijdens 'hardloopjachten' (observeren,
anticiperen, plannen, inleven, samenwerken) zijn de hoekstenen van
onze civilisatie. Ach, ik kan het allemaal niet samenvatten in 3
zinnen, maar het is echt fa-sci-ne-rend allemaal. En dan heb ik het
nog niet over de schande (SchAnde!) van de hardloopschoen industrie.
Dat die superschokdempende schoenen die wij (hardlopers dan) allemaal
grof geld voor betalen juist meer blessures veroorzaken dan dat ze
voorkomen. Chapter 25. Lees en huiver.

Maar dit zijn bijzaken, het verhaal van het boek gaat over de
Tarahumara's in Mexico. Een mysterieuze stam die lange afstanden
loopt in wapperende rokken en sandalen, op snelheden die de meeste
schokgedempte Nike runners nooit zullen bereiken. En met lange
afstanden hebben we het niet over mieterige marathons. Nee, we
praten nu over ultralopen. 160km. (Ja, u leest het goed - 100
mijl=160km. Hardlopend.) Ze wonen in een kloof in Mexico die
indrukwekkender is dan de Grand Canyon. Een gebied waar de regerende
drugsbendes regelmatig politie (en andere) mensen afslachten. Weinig
mensen hebben de Tarahumara's zien lopen. De schijver gaat naar ze op
zoek. Na een bloedstollende reis lukt het hem om kontakt te maken en
(om een lang en geweldig verhaal kort te maken) het boek bouwt tot een
climax wanneer er een race door de bergen geörganiseerd is met de
Tarahumara's en een selecte groep van de beste (en gekste) ultralopers
van de US.

Ik neem ze tegenwoordig allemaal mee in mijn hoofd tijdens mijn eigen
hardloop routes. Ze zijn inspirerende vrienden geworden. Hun
prestaties zal ik nooit kunnen benaderen, maar ik kan hun puur plezier
in het lopen soms delen. Een boek vol levensvreugde. (En de rest.)
Kunnen we allemaal gebruiken, toch?

elma
die deze titel op de achterkant van haar shirt gaat borduren om te
dragen tijdens de halve marathon in Amsterdam later deze maand. Met
'Read This Book - It Will Change Your (Running) Life' eronder. Een
soort mond-tot-mond reclame maar dan anders...
----
---
Al snel kreeg ik te maken met moord, drugguerrilla's en een eenarmige
man met een kwarkbakje op zijn hoofd.
--
een Willy Wonka wereld van limoengroene poelen en roze kristallen
torens en ondergrondse watervallen
--
Wie wil er tenslotte hartstochtelijker winnen: roofdier of prooi? De
leeuw kan verliezen en de volgende dag opnieuw jagen, maar de antilope
kan maar één vergissing begaan.
--
'Hij ziet eruit als iemand die op een lopende band mt een octopus worstelt'
--
Op het moment dat Juan van de zandweg op het asfalt terechtkwam, boog
hij zijn knieën en verkortte zijn passen, zodat hij alle benodigde
schokdemping creëerde door de op-en-neercompressie van zijn benen.
--
Hoe opgewonden je misschien ook was geworden over de wedstrijd, je zou
er dus nog wel een goed over nadenken of je je leven in handen wilde
geven van een mysteriuze eenling met een valse naam wiens beste
vrienden in grotten woonden en muizen aten, en hem toch wel wat vreemd
vonden.
--
'Ik begin aand deze evenementen altijd met zeer hooggestemde doelen,
alsof ik iets heel bijzonders ga doen. En na een bepaalde punt in de
afbraak van het lichaam worden de doelen naar beneden bijgesteld tot
waar ik nu ben - dat het beste wat ik voor mezelf kan wensen is dat ik
niet overgeef op mijn schoenen.'
--
Elke keer als een kunstvorm zijn passie verliest, als het verzwakt
raakt door intellectuele inteelt en als de belangrijkste beginselen
vervagen tot afgezaagde traditie, verschijnt er op den duur een
radicale groep in de marge die het opblaast en van de grond af aan
opniuew opbouwt. [...] Ze waren arm, werden genegeerd en bevrijd van
alle verwachtingen en remmingen. Ze waren lichaamskunstenaars met het
menselijk uithoudingsvermogen als hun palet.
--
Maar net op het moment dat hij die brug tussen groot potentieel en
verkwist talent leek over te gaan steken, gebeurde er iets heerlijks.
Hij kreeg rugpijn.
--
Veel voet- en knieblessures waar we tegenwoordig last van hebben zijn
eigenlijk het gevolg van het feit dat menen hardlopen op schoenen die
onze voeten in werkelijkheid verzwakken, die ons dwingen overdreven
pronatie toe te passen, en ons knieproblemen geven. Tot 1972, toen de
moderne sportschoen door Nike werd uitgevonden, renden mensen op
schoenen met heel dunne zolen, hadden sterke voeten en kregen veel
minder vaak knieblessures.
--
versleten loopschoenen waarschijnlijk veiliger zijn dan nieuwe. [...]
naarmate schoenen versleten en de schokdempende kussentjes dunner
werden, de loper meer controle over hun voeten kregen.
--
Je voeten in schoenen stoppen is vergelijkbaar met ze in gips zetten
[...] Als ik je been in het gips zet, zie je binnen 6 weken 40 tot 60
% atrofie van de spieren.
--
Elke goed doel begint als een beweging, wordt een handel en eindigt
als een zwendel.
--
Je stopt niet met hardlopen omdat je oud wordt[....] Je wordt oud
omdat je ophoudt met hardlopen.
--
aerobars op hun fiets {eh, dit moet ik dus even opzoeken, wat is een
aerobar ??- ik ken alleen de chocolade versie van Aero...}
--
Als je 's ochtends eerst bladgroente in je maag krijgt, raak je veel
gewicht kwijt {ach ja, zomaar een gratis tip voor je yoyogrrls ;-)}
--
Wij kunnen hardlopen in omstandigheden waarin geen enkel ander dier
dat kan [...] Als een hooglereaar van middelbare leeftijd op een warme
dag langer kan hardlopen dan een hond, moet je je voorstellen wat een
groep gemotiveeerde jager-verzamelaars een oververhitte antilope kan
aandoen.
--
Net als elke ander schone kunst vereist het menselijke duurlopen een
relatie tussen hersens en lichaam waar geen enkel ander schepsel toe
in staat is.
--
Hoe hadden we die sprong gemaakt van basaal overlevingsdenken, zoals
ook andere dieren dat doen, naar waanzinnig gecompliceerde concepten
als logica, humor, deductie, abstracte redenatie en creatieve
fantasie? [...] vaag idee dat de kunst van het volgen van sporen van
dieren de bron van de wetenschap zou kunnen zijn
++++++++

Ghost Children ~ Sue Townsend (1997)

Typical Townsend easy reading. Short fast sentences. Clearly sketched characters. Story of a man who revisits the woman who aborted their baby (which he had wanted to keep) 17 years earlier. Intertwined with a young hopeless couple with a (battered) baby and another on the way. And a Staffordshire Bull Terrier. Ok, I'll admit, it was the blurred dog photo on the front that first drew me to the book. Good 'in between' sort of read.

We Need to Talk about Kevin ~ Lionel Shriver

For the first 100 pages there weren't enough corners on the page to turn down all the bits I wanted to mark as memorable/recognisable/quotable. She basically just writes down all the reasons I've ever voiced for not having children plus a lot of the arguments I would also agree with for actually overcoming these reasons and having them anyway. And the rest of the book just makes me glad I only ever got as far as the nOt having them bit! I cringed my way through much of the book, thinking, Oh this could have been me, mother of a horribly logical serial killer. But it wasn't all horrific recognition (always a bit of a cheap way to enjoy a book really...) She writes frighteningly well. So sharp and accurate. I've heard her style described as cold and calculating. Fine by me, I'd rather have her 'calculatingly' accurate prose than a lot of the sloppy emoting and cliché spouting which so often counts as 'literary thrilling' these days. Like Grunberg's 'Tirza', this book, which for me was good enough as a burbling and withering description of 'family life' which I never wanted to finish, turned tail at the end with a shocking twist. I'm seldom good at seeing such things coming as I don't look for them in books I'm enjoying just for the writing. And as in a perfect short story, once the end is revealed it is of course, inevitable that it should be so. The clues were all there. I'm still in a state of mild shock at how good this book was. She's a female American version of Arnon Grunberg (and from me there is no higher praise.) I've heard that she's a bit of a one-trick-pony, and that her other books are not nearly as good as this one. I may well try one and see if I agree with this but for the moment I'm happy to let her stay up on a pedastal with an inscription on it reading 'Elma's best read of 2009 so far'.

The Comforters ~ Muriel Spark (1957)

Ik weet dat Femia momenteel op reis is en leest waarschijnlijk niet
mee, maar tijdens het lezen moest ik wel af en toe aan haar denken.
Dit is een boek dat zij zou kunnen waarderen geloof ik. 'Brilliantly
original and fascinating' zei Evelyn Waugh in de blurb. En jawel, ik
spreek hem deze keer zeker niet tegen. Een verhaal dat op eerst
gezicht een wel heel erg ordinaire thriller dreigt te zijn maar de
oplettende lezer ziet gauw genoeg dat er meer bij komt kijken. Veel
meer... het ontvouwt zich tot een heus Post Modern roman (nee, ik weet
ook niet precies wat dat inhoudt, maar toch zou ik zweren dat dit er
zo een is!). De schrijfster reflecteert steeds over het proces van
het schrijven, maar op zo'n subtiel manier (een van de karakters hoort
stemmen die het boek dicteert...) dat de lezer het eerst niet
doorheeft. Wat komt eerst - de stemmen of de gebeurtenissen? Wat is
een schrijver anders dan een karakter in een boek dat iemand anders
aan het schrijven is? (Huh?)

Een boek waarbij het hoe belangrijker is dan het wat, en daarom geef
ik het de ere(bij)titel, Een Femiaboek.

elma
--
her brain was like a Guy Fawkes night, ideas cracking off in all
directions, dark idiot-figures jumping round a fiery junk-heap in the
centre.
--
Parents learn a lot from their children about coping with life. It is
possible for parents to be corrupted or improved by their children.
--
he doesn't say much though he talks a lot.
--
Mrs Hogg had sought in vain for an effectual garment to harness her
tremendous and increasing bosom. She spent more money than she could
afford in the effort; it was like damming up the sea.
--
He reclined as in a hammock of his thoughts, shifting gently back and
forth over the past day
--
Is the world a lunatic asylum then? Are we all courteous maniacs
discreetly making allowances for everyone else's derangement?
++++++++

What I Loved ~ Siri Hustvedt (2003)

Deze schrijfster ken ik als 'de vrouw van' Paul Auster. Ik had nog
nooit wat van haar gelezen en moet toegeven dat mijn verwachtingen
niet erg hoog waren. (Ach ja, jullie kennen mij al, echt Americaans
orienteerd ben ik meestal niet.) Dus was ik meer dan aangenaam
verrast om te ontdekken dat ik met dit boek beland was in een echt
ouderwets gewEldig goed geschreven boeiend verhaal. Je kent het wel,
zo'n boek waar je naar verlangt tijdens de momenten dat je niet kunt
lezen. Zo'n boek is dit dus. Een verhaal van een vriendschap tussen
een kunstenaar en een kunst historicus.
Van de blurb: 'Part family novel, part psychological thriller [...] a
beautifully written exploration of love, loss, and betrayal, and a
man's attempt to make sense of the world and go on living.' Ik heb
ontzettend genoten en ga zeker meer van haar lezen.

elma
--
She sometimes irritated and exasperated me, but she never bored me.
--
It marks the moment when a meandering conversation between 2 men took
an irrevocable turn toward friendship
--
By including a viewer's shadow in each canvas, Bill called attention
to the space between the viewer and the painting where the real action
of all painting takes place - a picture becomes itself in the moment
of being seen. But the space the viewer occupies also belongs to the
painter. The viewer stands in the painter's position
---
inside the toddler I felt a strange, tumultuous, and solitary core -
an immense inner sanctum where a good part of his life took place.
--
nagging is the strategy of the powerless and there's nothing mysterious about it
--
Her restraint gave her an aura that was almost inanimate, as if by
some supernatural fluke she were a painting of herself made centuries
before she was born.
--
(Ik heb nog meer ezelsoren gemaakt maar heb nu geen zin om ze allemaal
over te typen. Veel gaan over kunst.)
++++++++

Waiting ~ Ha Jin (1999)

>> Meer over
>> Yates -geschreven in de tijd dat hij een vergeten schrijver was:
>> http://bostonreview.net/BR24.5/onan.html
>>
>> Hilde
----
En wat heeft dit met bovenstaande titel te maken vragen jullie grrlies
nu natuurlijk...
Nou, het zit zo, ik las net het gesprek tussen Trude en Hilde terwijl
ik wachtte op inspiratie te beginnen met het schrijven van de mail
over het gewEldige boek dat een tijdje op mijn buro geduldig lag te
wachten tot ik hem weer in handen zou nemen om de citaten eruit te
halen. Ik klikte ook op de link en begon met lezen. Een lang erg
enthusiast verhaal (die ik nog moet uitlezen) waarin het volgende
staat:
---
he wrote about the mundane sadness of domestic life in language that
rarely if ever draws attention to itself. There's nothing fussy or
pretentious about his style. If anything, his work could be called
simple or traditional,
---
Ha! Dit kan ik dus mooi gebruiken om mijn mail over Waiting in te
leiden! Want als er iemand hierover kan schrijven is het Ha Jin wel.
'Mundane sadness of domestic life' - nou, dit boek is een soort
overtreffende trap van... eh... geijkte dagelijks verdriet? Ojee, en
nu denken jullie natuurlijk dat het een depressieve rotboek is... en
ok, ik heb inderdaad niet gelachen tijdens het lezen. Maar dat hoeft
uiteraard niet. Ik heb wel de puurheid van de taal en de strakke
lijnen van het verhaal regelmatig bewonderd. En het einde is zo...
perfect gewoon! Zo'n eind die ik eigenlijk al aan had moeten zien
komen maar dat dan niet deed, want het was eigenlijk best subtiel.
Maar onvermijdelijk. Als een perfect geschreven kort verhaal waar
iedere onderdeel belangrijk is voor het geheel zit dit roman in
elkaar. De karakters voeren de boventoon - de plot is ondergeschikt,
en wat plot er wel is, is eentje die volledig gestuurd is door de
karakters. En hun omstandigheden dan, want het leven in China kent
regels de strengheid waarvan wij ons amper kunnen voorstellen. Ach,
ik ratel hier door en jullie weten nog niet eens 'waar het over gaat'
natuurlijk! Ok, heel kort dan. Doctor in de Chinese Leger heeft een
vrouw in zijn thuis dorp die hij een keer in het jaar ziet want hij
werkt in de grote stad. Hun huwelijk was geregeld en hij houdt niet
van haar. Hij heeft een vrouw in de stad die hij veel voor voelt maar
voordat hij iets met haar kan beginnen moet hij scheiden. Iedere jaar
probeert hij dat te regelen maar iedere jaar stelt hij het weer uit.
Uiteindelijk - nou ja, ik vertel het niet verder natuurlijk want dat
zou alles verklappen.
De style/thema van wachten deed me soms denken aan Remains of the Day
van Kazuaguro (spelling?)
Ik had zin om 'iets over China' te lezen wegens actualiteit gehaalte
de laatste tijd. Ik heb een heel gelukkige keus gemaakt. Oja, voor
de mensen die dat interessant vinden, dit boek heeft ook de
Pen/Faulkner award gehad en was een Pulitzer Prize finalist.

elma
die ineens verbaast ziet dat ze helemaal geen ezelsoren heeft gemaakt!
Dus geen citaten. Geen bewaarbare zinnen. Heel knap dus, om een
boek te schrijven dat ik enorm bewonder, zonder enige
'mooischrijverij'!

The Eagle has Landed ~ Jack Higgins (1975)

Ben ik de enige grrl die deze tekst klaar in concepten heeft staan in
haar mobieltje om als sms te sturen als ze ergens aan iemand moet
melden dat ze veilig aan is gekomen op een afgesproken plek? Nee
toch? Dat doet toch iedereen? Nee? Nou ja, ikke wel dus. Maar hoe
bekend deze kreet ook is, ik wist eigenlijk niet precies waar het
vandaan kwam en waar het over ging. Dus toen ik het boek tegenkwam
ergens (Lepelenberg?) heb ik het meegenomen om te lezen. In de kader
van 'Ken uw (thriller) klassiekers'. Het verhaal gaat over een poging
door de Duitsers om in 1943 Churchill te ontvoeren. Tja, erg
'thrilling' vond ik het eigenlijk niet, we weten inmiddels dat het hun
niet gelukt is toch! Maar ach, het is aardig geschreven (voor een
thriller dan, niet echt mijn genre, zei ze hautaine ;-o), ik kwam er
wel doorheen, al zal het nooit een lees-of-ik-schiet aanbeveling
worden van mijn kant. In het begin had ik moeite om mijn aandacht
erbij te houden, veel te veel militaire intrigue en machts manipulatie
op hoog niveau. Maar toen een Ierse karakter het verhaal binnenkwam
begon het voor mij meer te leven. Het verhaal van het verleden van de
vrouwelijke spion, een oude vrouw die de Britten haatte wegens haar
jeugd als Afrikaanse Boer was ook best interessant. Volgens Higgins
is minstens 50% van zijn verhaal historische feit. Hij laat het aan
de lezer over welke delen waar zijn en welke hij zelf verzonnen heeft
om het verhaal meer menselijke kleur te geven.

elma
die gisteren van _heel_ dichtbij geen adelaar maar wel een vrij grote
roofvogel zag die midden in een Friese dorp zijn middag maaltijd net
had gevangen - toen hij opsteeg fladderde de vleugels van zijn lunch
nog zwakjes tussen zijn klauwen...

Music and Silence ~ Rose Tremain (2000)

> Waarom heeft niemand deze schrijfster ooit aan mij opgedrongen dan?!
> Want ik kan niet geloven dat er geen grrls zijn die haar al lang
> kennen. Boek ligt al maaaaanden op mijn stapel ooittelezen en ik had
> iedere keer een aardig weerstand ertegen. Waarom? Mwah, historische
> roman, ik heb hier en daar mijn vooroordelen (goh! ;-) en vreesde
> iets.... zoetsappigs? Een hoge Catherine Cookson nivo? Maar ineens
> trok een comment in de blurb van niemand minder dan Patrick Gale
> (alweer een door mij sindskort ontdekte geweldige schrijver) mij over
> de drempel. Hij vergeleek haar boeken met de Gormenghast series.
> (Oja, Jonna, je dvd krijg je terug volgende maand). Ach, vooruit dan,
> ik wilde het wel proberen. (Alsnog had ik mijn twijfels...) Vanaf de
> eerste pagina is het simpelweg alles dat je kunt wensen van een boek.
> Een echt lees-of-ik-schiet geval. Waar het over gaat? Koning
> Christian IV van Denemark. Zijn vrouw (en haar bizaar genoeg
> hilarische SM verhouding met ene Otto). De muzikanten van zijn orkest
> (die uit alle hoeken van Europa komen). Ik ben nu halverwege en
> geniet er enorm van. U hoort nog van mij.
---
boek ligt nu een tijdje op mijn buro, tja, wat wil ik nog meer van
zeggen eigenlijk? Het was gewoon _erg_ lekker! En ik heb ook het
idee (illusie?) dat ik ietsje meer weet van een stukje Deens
geschiedenis.
Citaten? Vooruit dan... eerst eentje voor de muziekgrrlies:
--
Order. That is what we long for, in our innermost souls. An order
that mirrors Plato's Celestial Harmonies: a corrective to the silent
chaos that inhabits every human breast. And music comes nearest to
restoring this to us. Even to a man who has not understood the nature
of his own dilemma: in sublime music, he will discover that his
strivings may be subsumed beneath a woundrous calm and he will feel at
peace.
--
His features - never clean and sharp like his mind - now resemble a
collapsed cake into which misery has been stirred.
--
they converse in Geman, which language Sir Mark has striven to
perfect, liking as he does the way the verb withholds itself from its
own completion until the last moment in almost every sentence, thus
imparting to all linguistic constructions a hanging thread of mystery.
--
even as he believes himself to be embarked incesantly upon one
accumulation after the other, he is in reality at the mercy of
perpetual substraction
--
I am moving on a wire suspended above a chasm: this is how my Life
appears to me. Will the wire break? Will I be cast onto the rocks of
disgrace and misery? Or shall I continue to balance by some miracle
in my world between the sky and the earth?
--
I am drawn to such intense contemplation of the sound - seeming as one
sound, but in reality composed of all our parts - that I am taken to
some other part of myself.
--
I observe that _of their nature_ babies are bound to cause torment to
all around them. [...] The noise they make is infernal. The stench
of them is scarcely to be endured, for they are ever spewing out
strands of pearly vomit or straining till their eyes start from their
heads to produce farmyard motions. Their talk is plain nonsense. At
the least thing they wail and scream. They have no teeth in their
heads, nor any understanding of anything. In short, there is little
in them to engender in me any feeling of Love whatsoever
--
As they part, both men reflect upon all that might have been said in
this recent conversation and yet was not said; and this knowledge of
what so often exists in the silences betwen words both haunts them and
makes them marvel at the teasing complexity of all human discourse.
++++++++++

Eva Luna ~ Isabel Allende

Ik probeer nu wat Zuid Americaans literatuur te verorberen om me
enigszins 'in te lezen' voor mijn reis naar Patagonia. Een beeld van
een werelddeel dat alleen bestaat uit de vage verhalen (briljant maar
vaak toch errug vaaaag) van Chatwin is waarschijnlijk enigszins
eenzijdig. Maar grrls... (diepe zucht hiero) ik hEb gewoon niet zo
veel met ZA schrijvers! Ik heb het Echt Wel geprobeerd. Ooit, door
herhaaldelijk opdringerigheid van Hanneke, heb ik 101 jaar Eenzaamheid
(of ben ik misschien in de war met de Dalmatiërs nu? Was die goede man
misschien toch maar 100 jaar eenzaam?) geprobeerd. En ach, het was
niet onaardig maar na pagina 150 ofzo had ik echt geen enkele zin om
verder te gaan. Er is iets in 'zulke verhalen' die gewoon geen
houvast vinden in mijn hersenen. Ik heb me net geworsteld door Eva
Luna van Isabel Allende. Jawel, helemaal uitgelezen, maar vrijwel
zonder enige plezier. De karakters konden me echt niet boeien. (En
ik vond dat ze de conceptie van Eva gewoon regelrecht gejat had van
Garp!) Al die 'extreme' karakters, maar geen druppel humor te vinden.
Ik kon niet om ze geven. Ik heb een Nederlands vertaling gelezen.
Misschien is de originele Spaans geweldig geschreven maar ik kan het
me amper voorstellen. Maar er zijn Heel Veel Mensen die zeggen dat
zij een Grote Schrijfster is... Het zal wel aan mij liggen. Ik heb
zeker een bekrompen ziel en ben beperkt in wat ik in staat ben om te
kunnen waarderen. Ik heb ook vaak problemen met Frans en
Scandinavische schrijvers. Ik kan de 'toon' maar niet te pakken
krijgen. Ach, jazz muziek zal ik zeker ook nooit 'leren waarderen'.
Misschien moet ik het maar opgeven... Nah, nog niet - ik heb nog een
paar te gaan in mijn queste om wat van de literatuur van daaro naar
binnen te werken.

El beso de la mujer araña ~ Manuel Puig (1986)

Ok, ik zal meteen bekennen - ik lees het gewoon als De Kus van de
Spinnevrouw. Ik kan net min of meer een Kuifje in het Spaans volgen
als ik de tijd voor neem, maar met Echt Literatuur (zonder plaatjes)
kan ik niet veel.

Hilde schreef:

>uitzondering op de regel was Puig, een schrijver waar de leraar
> zijn neus voor ophaalde want Puig was "veel te Europees" (dat was zo'n
> beetje de ergste belediging voor een ZA schrijver die je kon krijgen,
> geloof ik). De film Kus van de Spinnevrouw is in mijn herinnering nog
> beter dan het boek, dat voor de helft vol stond met voetnoten over
> de -beroerde- situatie van homo's in Latijns Amerika in de 20e eeuw en dat
> haalde de vaart erg uit het verhaal. Staat dat er nog steeds allemaal in?
>

en ik antwoordde:

pagina 22. Mijn uitgave is van 1986. Ik heb er wel zin om verder te
lezen en ben toch een beetje opgelucht dat hij bekend is als 'te'
europees...>

Ik ben inmiddels halverwege en er staat inderdaad hier en daar (3 keer
tot nu toe) een aantal pagina's voetnoten. Maar ze gaan nog niet over
'de beroerde situatie' van homo's. De eerste is een lijst van 3
pseudo-sociologisch 'redenen' voor homosexuelen. Die dan weer
afgedaan worden als idioot. Ik moet toegeven dat toen ik dit fenomeen
eerst tegenkwam dacht ik: 'Hier heb ik nu geen zin in, ik wil verder
met het verhaal' en ben ik overheen gesprongen. Dus las ik verder
zonder de voetnoten te lezen. De 2e portie voetnoten gaan over hoe
geweldig Hitler was. De ironie druipt er vanaf. Erg grappig hoe de
Frans secret agent gewonnen wordt door de demonstraties van de Hitler
Jeugd en overloopt naar de ander kant. Toen ben ik toch teruggegaan
naar de eerste voetnoten over de homo's en die zijn toch niet zo droog
als je op eerst gezicht zou kunnen denken. Puig wil duidelijk 'iets
doen' met deze voetnoot onderbrekingen. De nadruk leggen op hoe
absurd sommige zogenoemd 'scientific' theorieën kunnen zijn? Zoiets.
Voor de rest, een licht absurd boek. 2 mannen in een cel - een
verteld de plots van films aan de andere. Tussen de filmverhalen door
spreken ze heel even over hun eigen levens. Fragmenten. Een soort
omgekeerde wereld. Meestal is 'het echte leven' 'echt' en films zijn
voor 'tussendoor'.
--
< En de link tussen verhaal en
> voetnoten in De Kus wil ik wel eens ontdekken. Zoals je het nu beschrijft is
> het me toen ontgaan.

hmm, het is niet vaak _erg_ konkreet maar toch is er iets van een link
tussen de ontwikkeling van de relaties in de cel en de voetnoten (de
heel veel over Freud en dat soort theories gaan). Ik heb het boek
inmiddels uit. Subtiel is het woord dat als eerst in me opkomt om het
boek te typeren. De verschuivingen van de 'macht'. De opgedrongen
'vriendschap' die toch 'iets meer' wordt. Ik vond het in het begin
een beetje traag maar halverwege kom je iets te weten (dat ik hier
niet wil verklappen) dat een ander kijk op de zaken geeft. Ik ga op
zoek naar de film.

Streken ~ Natalie Koch (2007)

Ik heb dit boek, over een gevierde
Nederlands cello speler die een jong en zeer begaafde celliste ontmoet
tijdens een masterclass dat hij in London geeft, met veel plezier
gelezen. Het is geen 'hoog literatuur' maar een lekker leesbaar
_verhaal_ met de nodige complicaties, een prettige spanningsboog
(leeft die verdwenen broer nu wel of niet?) en geloofbare karakters.
In het begin had ik enigszins last van 'vieze oude man' irritaties,
maar vrij snel ontdekte ik dat hij niet zO oud was als ik me had
voorgesteld, dus dat viel wel mee. (Maar alsnog...) Voor de
muziekgrrls zeker een aanbeveling waard. En voor de cello grrls
helemAal natuurlijk!

elma
die geen ezelsoren heeft gemaakt in dit geleende boek, dus geen
bewaarde citaten, maar ze heeft zeker af en toe een mooie vondst,
zeker als het over het beschrijven van musicale dingen betreft
--
'Toch dwars door de technische onvolkomenheden, de onhandigheidjes
hier en daar, schemerde iets dat niet te leren was. Een begrip van de
betekenis van elke noot.'

'Soms stelde hij zich de ziel voor als een snaar die door muziek in
trilling werd gebracht. Het moest haast wel, want hoe kon het anders
dat vrijwel niemand onberoerd bleef door muziek?'

Ripley's Game ~ Patricia Highsmith (1974)

Absolute gArbage! Most boring book I've ever plodded through, full of
ridiculous pointless garrottings and shootings and people doing things
for no particular reason. Characters who were almost impossible to
tell apart. (The 2 French wifes were practically identical.) Language
that often sounded as if it had been churned out by a demented TomTom
with a serious wiring deficiency. There were loads of tortuous
constructions which kept jumping out and assaulting my brain but I
forgot to keep track of them to give examples. One I can still
remember, towards the end was 'When it came time for lunch'. Huh ??!!
This isn't even Americanese (something I occasionally thought of to
forgive some of the other howlers) as far as I know. It's just nOt
something a native speaker would ever say. The only reason I kept
reading is that I thought vaguely that Highsmith was regarded as a
'respected writer' in her genre and I kept thinking that it would
surely get better. It didn't. Who reads these things? And why?

Over de liefde ~ Doeschka Meijsing (2008) AKO Prijswinnaar

een andere boekgrrl schreef:

> Het boek over de liefde die over is heb ik uiteindelijk toch maar
> uitgelezen na het halverwege, moe van het gejammer en verongelijkt gezeur, > terzijde gelegd te hebben.

en ik antwoordde:

Ik reed gisteravond naar huis vanaf mijn (kind en)hondenoppas adres waar ik gezellig op de bank samen met 2 enorm verwende greyhounds aardig gevorderd was in Over, de Liefde. Ik dacht ineens, 'Ach, heb ik nou dat boek daar gelaten?'. En ipv irritatie voelde ik iets dat heel erg op opluchting leek! Of in ieder geval meer: 'Nou ja, geeft niets. Ik hoef het niet zo nodig uit te lezen eigenlijk...' Thuis gekomen ontdekte ik dat ik het boek toch in mijn tas had gestopt. Dusss, ik lees het wel uit. Geloof ik. (Goh, niet zo enthusiast zeg!) Ik vind het meer een rommelig mengelmoes van losse schrijfsels dan een roman, laat staan eentje dat blijkbaar een literaire prijs waard is. De ene moment drentelt ze door over haar kroegleven, grachtengordel geroddel alom. Dan begint ze ineens met vakantie
herinneringen oprakelen uit haar kindertijd. (Autopech in het buitenland - er bestaat toch niets saaiers! Waarom moet dat zonodig uitgebreid verteld worden?) En dan, de ultieme burgerlijkheid - zorg over een vlek in het parket... Gooi maar een tapijtje overheen en val me niet lastig met je huiselijke beslommeringen mens! En zo zie het maar weer - ze werd gelijk voor gestraft - want direct na het bezoek aan het parketvloerspecialist reed een cementwagon haar bijna dood! (Is dit een verklapper? achwelnee, er is geen moment spanning in het boek, er valt eigenlijk niets te verklappen.)
---
Paar dagen later. Het is uit. De een na laatste hoofdstuk is prachtig. Eindelijk een originele invalshoek in een van de Jappenkamp verhalen die vaak opduiken in Nederlandse boeken. En het einde hAd prachtig (subliem zelfs!) kunnen zijn als ze niet... (maar dit vertel ik dan wel onder een verklapper...)
Dussss - Elma's leesadvies voor dit boek. Deel 1 kan je gewoon overslaan. Behalve als je zelf middenin een gebrokenhartig periode zit, dan is het wellicht prettig om mee te zuchten met de schrijfster over hoe verlaaaaaaaaaten je voelt. Ooit heb ik zo'n vergelijkbare leeservaring gehad met een ander boek - 2 keer achter elkaar dwaars doorheen gejankt. Heel therapeutisch. Ziezo, de meeste mensen kunnen zonder zorg meer dan de helft overslaan. Dat schiet op. De rest van het boek is... best aardig. Dat gekeutel met haar broers in Italië. Ach ja, zelf vind ik _3_ broers een beetje veel van het goede, maar als je ze toch hebt dan is het fijn als je op zo'n manier met ze om kan gaan. Maar als je echt leestijd te kort komt en toch een klein beetje mee wil doen met de AKO prijswinnaar - lees dan maar alleen de laatste 2 hoofdstukken. Pakweg 20 pagina's. Da's wel te doen toch? De rest is eigenlijk een beetje zonder van je tijd...
Oja, onder een verklapper ga ik vertellen wat 'fout' is met het
einde... (die _bijna_ briljant was!)
v

e

r

k

l

a

p

p

e

r
Ze had natuurlijk gewoon moeten stoppen met schrijven nadat Pip in de gracht terecht was gekomen. Wat een mooie beeld was dat! Toen ze vrede had met de situatie en krachtig weg zwom van die vreselijke ex. Maar nee, ze ging door en het werd een vreselijke anti-climax met het saaie relas over hoe ze eruit getakeld werd.
Jammer.

Gone with the wind ~ Margaret Mitchell

> Een van de mooiste boeken die ik ooit las is 'Gejaagd door de wind'
> van Margaret Mitchell. Las het in een snikhete zomer (alweer heel wat
> jaar geleden) in twee dagen uit. Iedereen die door de omslag denkt dat
> het een wat dik uitgevallen Harlequin-romannetje is vergist zich: dit
> is gewoon een meesterwerk. Scarlett O'Hara is een bitch, maar je moet
> wel van haar houden. En prachtig verfilmd, maar daar gaan de boekgrrls
> natuurlijk niet over.

Maar wel de loekgrrls! Kom je daar ook weleens lurken? ;-)
Ik ben helemaal met je eens over Gone with the Wind. Ik heb het ooit
in handen genomen met het idee, 'ken uw klassiekers, ik wil het wel
even proberen dan' maar echt enthusiast was ik niet van te voren.
Maar het is inderdaad een geweldig boek. Scarlett met al haar
problemen ('I'll not think about that now, I'll think about that
tomorrow') is eigenlijk een soort prototype sterke moderne vrouw. Ik
zou haar niet eens zo zeer een bitch noemen, ze is gewoon iemand die
met een ondernemend geest zo vrolijk mogelijk doorgaat met haar leven
ondanks alle tegenslagen. En ik heb ook nog eens heel veel geleerd
over de Americaanse Burgeroorlog, dus dat was ook mooi meegenomen.
Dit boek is inderdaad misschien erg onderwaardeerd in de literatuur
omdat iedereen inmiddels de geromanticeerde film versies kent. (In
het boek zegt Rhett nOOit , 'Frankly, my dear, I don't _give_ a damn'
! Zat ik de hele tijd op te wachten! ;-)

Rough Music ~ Patrick Gale

Dit is een echt lees-of-ik-schiet gebeuren! Zo'n boek dat al bij de
eerste pagina een gevoel van ... veiligheid geeft. Ik bedoel dat in
de zin van... je bent veilig in de handen van iemand die _echt heel
goed_ kan schrijven. En dan dat verhaal - alweer eentje van het soort
dat mijn voorkeur heeft. Verhaal is in 2 gesplitst - heden en
verleden. In dit geval is het een kindertijd in de jaren 60 en een
'nu'. Heerlijk complex intermenselijke relaties - een ervan vond ik
echt vrij schokkend en het gebeurd niet echt vaak dat ik denk 'Ojee,
wat ingewikkeld en gevaarlijk! Kijk wel uit jongens!'. Ik ben nu op
2/3 ongeveer maar wilde dit alvast als tip doorgeven. Em, als iemand
toevallig een bevriende stel homo mannen kent die op vakantie gaat
naar Cornwall dan is _dit_ echt de perfecte vakantie boek! ;-) (Maar
ook voor rampant hetero's, smug marrieds en happy singles is dit
geweldige boek uiteraard net zo geschikt.)